Deel 2: symposium Hybride Stad

2 05 2008

MIJN stad
MIJN ervaring
MIJN festijn

Het tweede onderdeel van het symposium Hybride Stad in CC Genk, op vrijdag 18 april werd ingeleid door de erfgoedcoördinator van Genk Kristof Reulens.

Keynote speaker Arie Altena nam het woord en gaf een presentatie over verhalen en locative stories.

arie altenaArie Altena schrijft over kunst, technologie en nieuwe media. Hij is redacteur/onderzoeker voor het V2_Archief in Rotterdam, verzorgt als theory tutor het theorie-onderwijs aan de Master Interactive Media and Environments van het Frank Mohr Institute in Groningen en lid van het redactieteam van Sonic Acts. Hij publiceert regelmatig in verschillende tijdschriften, zoals De Gids en Metropolis M en co-redigeerde de Sonic Acts uitgaves Unsorted, Thoughts on the Information Arts (2004), The Anthology of Computer Art (2006) en The Cinematic Experience (2008).
Hij blogt op ariealt.net/blog.

Titel: Verhalennetwerken, een verhaal over locative stories

Arie Altena vraagt zich af wanneer een verhaal een verhaal is? Zoals we weten waren verhalen er vroeger ook al. Verhalen zijn nooit verdwenen. Vooral het aspect van het koppelen aan een bepaalde plek, is door nieuwe media de laatste 5 jaren besproken, de zogenaamde ‘locative stories‘.

Verhalen zijn fundamenteel voor ons bestaan
, ze geven betekenis aan ons leven. Met verhalen vormen we namelijk onze geschiedenis. Het narratieve is meer fundamenteel dan taal. Altena duidt hierbij op het vermogen dat wij bezitten om verband te leggen tussen twee situaties (van situatie a naar b).

Het vertellen van verhalen verdwijnt niet met nieuwe media; media zijn kanalen die het mogelijk maken dat verhalen verschijnen en die verhalen vormen (nieuwe technologieën zijn instrumenten voor om verhalen te vertellen).
Van radio, naar televisie en tegenwoordig in een tijdperk vol digitalisering, bewaren en verzamelen we onze verhalen op de computer, op het internet, waar de inhoud verknoopt wordt aan links, metatags, algoritmes en andere slimme software. Tekst, geluid en beeld slaan we op in databases, in bijvoorbeeld xml-structuur, en we gebruiken standaard door software geleverde functionaliteit om verbanden te leggen.

Verhalen zijn meestal gekoppeld aan een bepaalde plek (Genk), maar kan ook aan een niet bestaande plek zijn. Zoals bijvoorbeeld de hybride ruimte, wanneer lagen zich boven en onder een ruimte ontwikkelen.
Een plek is meestal niet een ‘lege, betekenisloze plek’, het is een beleefde, sociale ruimte. Verhalen over een plek zijn mogelijke aspecten die een plek tot sociale en beleefde ruimte maken. Praktisch gezien blijkt de koppeling tussen verhalen, interesse en een plek uit het feit dat mensen met een reisgids in handen voor een kerk staan, daarom bestaan er ook stadswandelingen waarin een lokaal historicus uitleg geeft, en daarom hebben we plaatsgebonden informatieborden.

Arie Altena bespreekt daarna een aantal locative story-projecten die iets doen met nieuwe technologieën, nieuwe media en verhalen.
Voorbeelden van deze kunstenaars zijn Esther Polak, of de Italiaanse Valentina Nisi, die de meeste van haar projecten in Ierland realiseerde. Sommige van die locative projecten stellen het zonder nieuwe technologie, andere maken juist gebruik van het internet, GPS-ontvangers en RFID om nieuwe vormen van verhalen-vertellen en mapping te exploreren.

Ook verhalennetwerken op het web zijn vaak gebonden aan een plek, en verzamelen verhalen en foto’s van gebruikers, het geheugen van een wijk of een stad. Voorbeelden zijn het Amsterdamse Geheugen van Oost en Geheugen van West, de verhalen over Dordrecht en het Droombeek-project uit Enschede.

Altena geeft een idee van een nieuw genre aan deze projecten die gebruik maken van gelocaliseerde informatie: spatiale verhalen, verhalen die over een plek gaan, en verspreid zijn over de ruimte, die ervaarbaar en leesbaar worden door het navigeren door de ruimte.

Ook de mapping-projecten die hun data koppelen aan locaties zijn databases met verhalen, foto’s, routes, geluid die de geschiedenis en de ziel van een plek tonen. Verhalennetwerken leveren materiaal waaruit de lezer eigen verhalen construeert – bijvoorbeeld door al het materiaal bij een trefwoord te lezen, of al het materiaal dat bij een specifieke plek, of gebouw hoort. Zo lees je de geschiedenis van een straat, van een familie, van een wijk, van een object.

Kunstenaars zoals Esther Polak gebruiken nieuwe technologieën zoal GPS om routes van ‘niet-menselijke actoren’ – in haar geval melk en zuivelproducten te volgen en te visualiseren, en zo vertellen ze verhalen.

Arie Altena wil ons laten zien dat het vertellen van een verhaal niet afhankelijk is van een bepaald medium. De gedachte dat door de ontwikkeling van nieuwe media verhalen vertellen zou verdwijnen, is gelukkig geen werkelijkheid geworden.


Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: